هنر رسيدن به روابط صميمانه و موفق ( 10 )

هنر رسيدن به روابط صميمانه و موفق ( 10 )

 3-    زنان بدلیل ساختار وجودي منحصر به فردي كه دارند گاه دچار احساسات منفی می شوند . ( در بعضي موراد اين حس ، حس غالب زنان بوده و همين زن را دچار شك و ترديد در خصوص همسر خود مي كند ) و در اغلب موراد زن را به  حالت افسردگی در خود فرو مي برد .  زنان دوست دارند تحت حمایت قرار گیرند . اين موضوع نيز زنان را وابسته به مردان قرار ميدهد و به همين خاطر ، زنان اغلب اعتماد به نفس خود را از دست ميدهند  . زنان قبل از آغاز دوره ماهيانه به شدت ظريف و شكننده ، زود رنج و افسرده هستند و در اين زمان است كه بيش از مواقع ديگر به حمايت و توجه مرد نياز دارند تا بتوانند با شروع خون ريزي ماهيانه، اين دوره بحراني را پشت سر بگذارند.

نتيجه : مردان بايستي در اين دوره كوتاه مدت توجه بيشتري به همسر خود داشته و زنان خود را مورد حمايت عاطفي خود قرار دهند . نبايد رفتار و كارهاي كه خصوصيات عاطفي و انگيزشي آنان را مورد خدشه قراردهند و اعتماد به نفس آنها را ضايع نمايند . زنان با توجه به شروع عادات ماهيانه خود و از دست دادن توانائي بدني نياز به حمايت فيزيكي و عاطفي بيشتري دارند

4-    مردان دوست دارند عشق خود را نثار كنند و زنان دوست دارند تحت حمایت عشق ومحبت مردان قرار گیرند تا از این راه به آرامش برسند.اما در طول زندگي، گاهی زن و مرد بطور طبیعی از وظیفه اصلی خود كه عشق ورزی و كانون توجه قرار دادن همدیگر است فاصله می گیرند كه این امری است طبیعی و گریز از آن غیر ممكن می باشد.دلیل این فاصله گرفتن در مردان حفظ استقلال مردانگی آنها است و در زنان این امواج منفی ناشی از تغییرات هورمونی  وعوامل مختلف است،كه در اين مواقع، نسبت به مسائل جنسي، بيگانه مي شوند اما هنوز هم تشنه حمايت و محبت مرد مورد علاقه خود هستند.

نتيجه : لازم است هر يك از مردان و زنان نسبت به بروز حالات متفاوت عاطفي و روحي جسمي همديگر مطلع باشند و در هنگام بروز آن تمهيدات لازم را بعمل آورند و از همديگر غافل نشوند . موفقيت در حالات مختلف روحي وابسته به شناخت از تفاوتهاي طرف مقابل است .

نیش عقرب - حكايت ثمره خدمت صادقانه

نيش عقرب

حكايت ثمره خدمت صادقانه

در يكي از روز هاي گرم تابستان بدون انيكه بدانم براي چه دلهره دارم از فرط  استرس و اضطراب و بدون هيچ برنامه اي خاص لباسهاي ورزشي را پوشيدم و مثل همشيه و همانند جمعه هاي ديگه و بعد از انكه به سر و وضع خود رسيدم ، ضمن مرتب نمودن سيماي به هم ريخته ام راهي كوه كنار شهر ، جهت كوهپيمايي و پياده روي  شدم در بين راه مدام به اين فكر مي كردم كه چرا امروز دلهره دارم با افكار نچندان خوب راهي كوه شدم از محل پياده  شدن از ماشين تا نزديكي كوه مرتب سر به ريز انداخته بودم و به سنكريزه ها ، طوقي ها و بطري هاي كنار گذر كوه نگاه ميكردم . صداي خش خش خاك و برگهاي خشكيده زير پايم توجه مرا به خود جلب كرده بود و اين صدا  طوري بر افكارم سايه افكنده بود كه  مسير حركتم به كوه متفاوت ازهفته هاي  قبلي باشد  همشيه مسير سينه كوه را كه عموم همه مردم از اين مسير مي رفتند انتخاب مي كردم ولي امروز جاده خاكي را انتخاب كردم و بطرف كوه رهسپار شدم . در حال قدم زدن بودم به همه چي فكر مي كردم  . خرده شيشه ها . بطري هاي يك بار مصرف و پلاستيكهاي خالي و گاهي گلهاي تازه شگفته يا در حال پژمرده شده و  خلاصه تمام آنچه كه ميتوانست محيط را  محياي زيست و يا  غير قابل لذت بخش كند وجود داشت همه اين اشياي زايد فكر هر بيننده اي را به فكر وادار مي كرد . ولي افسوس كمتر كسي به آن توجه مي كرد همه به فكر خود و همراهان خود بودند . بعضي ها پچ پچ و عده ديگري مي خنديدند و بعضي در وراي افكار شخصي غوطه ور بودند . عده اي به موسيقي موبايل خود گوش مي دادند .  هنور مسافت زيادي را طي نكرده بودم كه پايم پيچ خورد و به زمين خوردم تازه متوجه شدم كه چه مشكلي بزرگي پيدا كرده ام به چاله اي عميق افتاده است تا به خود امدم احساس درد عجيبي در مچ پا احساس مي كردم افكار فكر جبران مكافات بود كنار چاله نشستم و كمي مچ پايم را مالش و به قلب روحش آرامش دادم  تا كمي از درد هاي ناخواسته ام  كاسته شود . دو باره به چاله (سرگذشت غمبار) خود  نگاه كردم . منظره هاي عجيبي تمام وجودم را گرفته بود با اين حال به خود تسگين دادم تا به آرامش گذشته بر گردم .  . در داخل  چاله عقربي نسبتا بزرگ در حال تلاش بود هر از گاهي تلاش مي كرد تا خودي نشان دهد تا از چاه بيرون بيايد يا در آن باقي دسترنجي عظيم صيد كند . كمي خود را از كنار چاه عقب كشيده و به تلاش هاي بيهود ( به نظر من ) عقرب خيره شدم . حركات مرموزي و غير قابل پيش بيني عقرب واقعا قابل تعمق بودند  حركات نشان از تلاش ناموفق او بود كه هر بيننده متفكري  را وادار به تفكر مي كرد در حاليكه تا به امروز من از ان غافل بودم .  به فكر كمك و بيرون آوردن او از چاله افتادم به همين منظور بلند شده و جهت تهيه ابراز مناسب جهت كمك به آن دور بر خود را به دقت نظاره نمودم  و دو تكه چوپ ( تلاش صادقانه و تعصب ديني و آبرو ) جهت همراهي و كمك به عقرب  فراهم نمودم . جرات نداشتم با دست آن را بيرون بكشم زيرا در ارتباط با نيش عقرب حرفهاي زيادي را شنيده بودم يكي از چوپ ها را به آن نزديك نمودم تا كمكش كنم به سرعت دمش را به چوپ نزديك نمود و به خيال نيش چند ضربه اي را به آن وارد نمود غافل ار اينكه آن ( به نظر عقرب)  تكه چوبي بيش نيست در حاليكه آنها براي من حاصل سالها تلاش و عبادت و صداقت بودند . تلاش در اين مورد بي ثمر بود . هرچه سعي كردم بايك  تكه از  چوب قادر به خارج كردنش نشدم لذا سعي نمودم بوسيله  دو تكه چوب عقرب را گرفته و آن خارج كنم در اين حال نيز عقرب مدام نيش مي زند ولي حاصلي براي او نداشت زيرا تكه چوب ها بي جان بوده و اراده اي نداشتند و نيش عقرب براي چوب صدمه اي نمي زد دو  و سه بار تلاش نمودم ولي هر بار حركات و فرار ها و نيش هاي آن موفقيت مرا بي نتيجه مي نمود . بالاخره موفق شدم بر حركات مرموز و سراسر تعجب آور عقرب غلبه نموده و آن را از چاله بيرون بكشم و او در فضاي صاف مسير رها كنم . در اين راه اندوخته هاي زيادي را كسب نموده بودم  بطوريكه عقرب در يكي از حركات مرموز خود به زبان بي زباني به ان اشاره نمود . در مدتي كه مشغول كمك براي عقرب بودم او هر گز نتواست بفهمد كه قصد كمك به او را دارم و اگر به جاي چوب از دستم كمك مي گرفتم به احتمال زياد نيش مي زد و مرا ناكار مي نمود . در هر صورت او حيوان بود و يك جنبه از وجود او نيش زدن  كه حتي اگر كمكش كني باز هم نيش خواهد  زند .  به قول شاعر :

نيش عقرب نه از ره كين است       اقتضاي طبيعتش اين است

وقتي عقرب را از چاله درآوردم سخنان پر مغز يكي از همكارانم  كه در خصوص نيش زنبور و حركات عجيب عقرب گفته بود به ذهنم رسيد لذا به جهت اينكه روزهاي  تعطيلي را سپري مي كردم سعي نمودن كمي با  اين عقرب همراه شوم . حركتش كند بود ولي چاره اي  نداشت . نگاهش زهراگين بود ولي من تا اين روز اين موضوع را نيافته بودم . حركاتش موزون نبود ومن  شناختي از اين حركات نداشتم . همه خصوصيات او را منطقي و عالي مي پنداشتم لذا  چاره اي  جز همراهي نمي ديدم . با آنكه با عقرب كار خاصي نداشتم و لي او مدام به حركات من شك داشت و دمش را حركت ميداد . نشان ميداد كه همشيه آماده نيش زدن است من قصد بدي نداشتم و حتي در مخيله خود هيچ گونه قصدي نارو زدن نيز نداشتم و تنها قصدم كمك به او بود ولي او پي در پي حركات غير قابل فهم و غير قابل پيش بيني  از خود نشان ميداد . گين او در دمش بود و به باور  من چون گين اش در عقبش بود او هر گز شدت نيش زدن خودش را هم نمي توانست بفهمد . از لحاظ فيزيكي  بين چشم او ( آگاهي ) و كين اش ( غفلت) فاصله كمي وجود داشت ولي زهر گين اش كشنده بود . آگاهي او جهت روشني و مشخصي داشت ولي حركات و  نيش اش غير مشخص بود و شايد خودش هم نمي فهميد كه اين همه حركت در كين او براي چيست . خيلي از ما انسان ها خواسته ناخواسته در صورتي كه كسي به ما كمك كند از او به طريق محتلف قدرداني ميكنيم در حاليكه اين عقرب ( عقرب صفت ) حتي زمانيكه اور از چاله بيرون كشيم به چوب دستي من ( آبروي و حيثيت من و صداقت ) نيش زند و به جاي قدرداني باز هم قصد نيش زدن داشت . درست زمانيكه او را به زمين گذاشتم حداقل سه و چهار بار نيشم  زد و من همه آنها را بجان خريدم . همان لحظه هاي كه مشغول كمك به عقرب بودم عده  زيادي از همنوعانم از كنار من رد مي شدند و اكثر آنان مرا مزمت مي نمودند كه چرا به عقرب كمك مي كنم حتي بعضي ها به كنار من آمدند و كلي توضيح دادند كه عقرب موجودي نيست كه بهش كمك مي كني و من غافل از ذات عقرب به او كمك نمودم گاهي وقت ها كمك يك لحضه اي براي يك انسان به مانند خدمتي بزرگ در نزد اوست ولي  براي بعضي ها حتي بخشيدن گنج قارون نيز به چشم نمي آيد و شايد عقرب نيز از آن جمله باشد . خصوصات ذاتي عقرب در نهاد بعضي انسان ها نيز نهفته است و ما همشيه به جهت اينكه خام ( كم تجربه ) هستيم از آنها غافليم . گذشت زمان بسياري از حقايق را روشن مي كند . بايد منتظر ماند تا فهميد كه نيش عقرب از براي چيست . خصوصات او چنان در ذات او نهادينه شده است كه هرگز و هرگز نميتواني حتي ذره اي از ان را از او بگيري . خواستم با توجه به شناخت نسبي كه از عقرب داشتم او را  رها كنم ولي انسانيت انساني ام نمي گذاشت اين كار بكنم . در اين افكار بودم كه صداي را شنيدم كه رهگذري گفت : اي  كاش اين كمك  را نمي كردي  . زيرا اگر اين عقرب را در چاله رها مي كردي ديگر فرصت نيش زدن  ديگران پيدا نمي كرد . و در چاله تلاش هاي زيادي را مي كرد و بعد از تلاش هاي بيهوده  و خسته كننده بالاخره  از بين ميرفت  . ولي حالا فرصت ادامه حيات و نيش زدن براي او فراهم نمودي . پايش را بلند كرد تا عقرب را در زير پايش نابود كند . كه من فورا از جا برجسته و جلوي اين كارگرفتم . البته اين كار را بوط مداوم در طي مدتي كه با بودم  انجام دادم تا رهگذران ديگري نيز قصد نابودي عقرب را نداشته باشند .  حتي يكي از انها گفت اينقدر از اين عقرب مواظبت نكن زيرا احتمال دارد خود شما را نيز بزند من بدون توجه به حرفه اين و آن نگذاشتم عقرب را از بين ببرند . با آنكه در طول اين مدت حركات آن دلم آزرده بود و مرتب حركات مرموزش حكايت عاقبت ناخوشي  برايم نويد مي داد ولي چاره اي جز كمك نداشتم . حس طبيعت دوستي و حفاظت از محيط  زندگي و تامين مخارج زندگي و موفقيت و ارتقا در شغل وادارم كرد كه كمك كنم . با آنكه اقتضاي دروني عقرب برايم مثل روز روشن بود و لي تجربه امروز من از مدتي كه با او بودم به من  آموخت تا در حركات موزون بعضي  از انسان ها نيز  رازيست عميق نهفته است  ، و بايستي آنها شناخت ولي متاسفانه زمان طوري كه فرصت شناخت را از ادم ميگيرد و آن زمان كه فرصت ها از دست رفت متوجه اين موضوع مي شويم . حركات عقرب آنقدر فريب دهنده است كه كه هرگز توان تشخيص آن را نداري و هرگز نمي تواني حركت بعدي او را پيش بيني كني  . هرگز نميتواني قضاوت كني كه در كدامين حركت نيش خواهد زد . كدامين حركتش كشنده و كدامين اش نمايشي است . كدامين نيش به كدامين عضو وجودت برخورد خواهد نمود . كاهي وقتها حركات موزون عقرب طوريست كه خيال مي كني عقرب نيش نمي زند ولي وجود تو نيش زده ميشود كه در طول اين مدت منتظر شدم كه اين راز بفهم ولي موفق نشدم ولي مطمئن هستم همه شما اين راز را دريافته ايد . بيان بعضي از خصوصيات عقرب در توان من يا هر انسان  ديگري  نيست  ولي اكثر ما از خصوصيات ذاتي بسياري از عقرب ها  شناختي ندارم و هرگز نيز دست نخواهيم يافت نا گفته هاي بسياري در پيش هر انساني وجود دارد كه بنابه مصلحت شخصي و اجتماعي از ابراز ان خوداري مي كند . و تنها به برخي باورهاي ديني تكيه مي كند و راهي جز اين ندارد چون اين قصه سر دراز دارد .

ما انسان ها هرگز تمامي عقرب ها و حتي نوع مختلف آنها نمي توانيم بشناسيم چه رسد به اينكه نوع نيش يا زهر انها را بشناسيم 

 

زير پوست شهر چه خبرهاست

زير پوست شهر چه خبرهاست

همه  از آن بي خبريم.

 

در زندگی یک لحظه هایی هستند که فراموش نمی شوند. لحظه هایی که عطر دارند. رنگ دارند. بو دارند. که آدم بیست سال هم که بگذرد چشمش را که ببندد درحس و بو و رنگ آن لحظه را زندگی می کند. امشب داشتم کاغذ پاره هایم را ورق ميزدم .همه لحظه هایم آنجا بودند. دلم خواست لحظه هایم را بنویسم زيرا من لحظه هاي نگارش خليلي دوست دارم. از لحظه ای که  قلم روی كاغذ ميگذارم تا لحظه اي كه از آن برميدارم خاطري آسوده دارم از اينكه غلط هاي نوشتن را كه در حين نوشتن نامه اصلاح ميكنم برايم شادي بخش است و زمانيكه متن مورد نظرم را تمام كنم و از درون جیغ اصلاح را مي كشم شادي بخش است .

بدا به حال ملتی که افراد پر استعداد خود را نادیده بگیرد (رمی شوون)

خاطره ها خاكستري سرد ، اما در دل خود آتشي پنهان دارد و متعجبم كه اين مردم چه بي خيال گرد آن نشسته اند كرم ها آهسته زير پوست شهر به كار خود مشغولند . ديگر براي ريشه ها هم رمقي باقي نمانده است.اين روزها كرم ها هم لبخند به لب دارند چون افتخار جويدن ريشه ها را دارند. و چه احمقانه از اين مرداب گنديده لذت مي برند.اي لعنت به اين سواران كه باعث شدند مردمان فرصت طلب و تزوير نما هاي پرده نشين فرصت داشته باشند تا با خيالي آسوده در جام عسل زهر بريزند و با طعم شيرين عسل يك به يك ياران واقعي دوستم  را  از پاي در آورند و چه وقيحانه بر چشمان پر خون ميخندند .همه چيز در اينجا طبقه بندي شده است. ديگر براي صادقان  هم وقت ندارند . كسي سراغت نميايد . تا هستي عده اي  كثير دور و برت با سلام و صلوات مي چرخند. اگر حرف حساب و منطقي بزني تمام چراغهايت  خاموش ميكنند حتي چراغ قرمزت را مكر مي پندارند غافل از اينكه از شدت كينه سرتاپايشان مكر  است.حرف حق بزني به زور هم شده خانه نشينت  ميكنند.اما چه باك ، چه انتظاري داريد وقتي كه تزوير تدبير نما  چون خوني فاسد در همه شريان هاي حياتمان جريان دارد. چه انتظاري داريد وقتي سبك سنگين كردنمان به دست كساني است كه نطفه هايشان در زمان ناجور بسته شده اما امروز ملاك تشخيص بصيرت نيز در دست آنان است .چه انتظاري از چشم هاي تنگ حقير آنان داريد.

نمی‌دانم ياد چه افتاده بودم که مطلب به اينجا كشيد ولي هر چه بود مقدمه خوبي شاد تا به اصل مطلب بپردازم

روي صندلي راحتي نشسته بوديم و در بين دوستان حاضر از هر دري سخني به ميان مي آمد  كه يكي از آنها مطلب جالبي را بيان كرد و من با توجه به سابقه قبلي در جمع انها گفتم كه اين مطلب  جالب شما سوژه خوبي براي بيان يك حقيقت و در قالب يك داستان است . لذا با تفكر و ذهنيت قبلي به اطاق محل كارم رفتم . جنبش فكري شروع حركت نمودن كه چطوري وقايع روز را در قالب اين مطلب خوب تبديل به داستان كنم لكن با اين فكر به منزل رفتم و بعد از رطق و فتق امور زندگي در يكي از اطاق ها دستم روي پيشاني گذاشته و روي فرش دراز كشيدم تا بخود آمدم ديدم صبح روز جمعه است و من بايستي مثل هر جمعه به پياده روي در كوه مي رفتم وسايل شخصي را برداشته و راهي كون كنار شهرم رفتم از ماشين پياده شده ، كرايه را پرداخت و متفاوت از روز هاي ديگه مسير ديگه اي را جهت رسيدن به كوه انتخاب نمودم . صداي خش خش خاك سنك ريزه ها و قدم هاي كه بر ميداشتم مرا بيشتر و بيشتر به فكري در سر داشتم متوجه مي ساخت كه بايد كاري را كه بايد داشتم تمام مي كردم همانطور كه به مسير حركت نگاه ميكردم متوجه ساير مردم كه از كنارم مي شدند نيز توجه داشتم .

داستان

داستان

 

 در يكي از روزهاي گرم تابستان جهت پياده روي سر به طبيعت گذاشته بودم ،در آثار و زيبايي طبيعت در فكر فرو رفته بودم ،چه كنم ، چيه ، چرا، عظمت خلقت، صلابت كوهها و ..... كلمات و افكاري بودند كه مداوم به آنها فكر مي كردم روبروم سنگ بزرگي بود .بالاخره براي استراحت كوتاه روي آن نشستم و درست زمانيكه سرم را به پايين انداختم مورچه اي را ديدم  كه با زحمت فراوان و سعي و تلاش وافر جسمي به اندازه سه برابر خودش را حمل مي كرد .زياد نميتوانست حركت كند. گاهي خسته ميشد و آن جسم را ول ميكرد گاهي ميديدم كه آن جسم را به انتهاي يك مسيري ميرساند و وقتي از دهانش ميافتد آن جسم غلط ميخورد و به ابتداي مسير برميگردد. نگاهم بيشتر از هر چيز به جستجو و تكاپوي كه اين مورچه چه ميخواهد ؟آخر چرا به اصرار و مداومت به انجام كار مينمايد. لابد مجبور است شايد هم مجبور نيست .انجام وظيفه است.، شايد هم نه . در پي هدفي است و يا شايد هاي ديگر. بالاخره  بعد از چند بار تلاش، موفق ميشود . جسمي را كه حمل ميكرد موفق به  نقطه اي از مسير برساند كه ديگر غلط نمي خورد .يك دوري به اطراف ميزند ، مي ايستد ،شاخكها را بالا و پايين ميكند اين اطراف و آن اطراف را ميپيمايد و بالاخره باز به كنار جسم ميايد . اين بار خيلي سعي ميكند جسم را با احتياط نگه دارد و در سراشيبي نيافتد. جسم را با دقت ،بلند و به مسير ادامه ميدهد. جلو ميرود ، آهسته و آرام دنبالش ميكنم كه ببينم چكار ميكند .يك چيزي بيشتر حيرتم ميكرد  و آن اينكه اين جسم بزرگ كلاً ديد او را گرفته بود ولي اين مورچه چه جوري جلوي راهش را ميديد نمي دانم چه بگويم . خيالاتي به سرم ميزند، شايد مورچه چشم ندارد ، بصيرت دارد .شايد مثل روزگار امروزي وسيله مختص خود آنها با يك جايي ارتباط دارد . و شايد هاي ديگر. و بالاخره من باز در خلقت اين مورچه ناتوان از دريافت حقايق هستم و در هر صورت باز دنبالش بودم ، زمان داشت ميگذشت و من دنبال آن ، هواي خوب و با صفاي كوه هم به راحتي و تمركز من افزوده بود و من به راحتي ميتوانستم مورچه را مد نظر قرار دهم. عابرين اطراف من هم به من نگاه غريبانه اي داشتند . حتي يكي  از آنها پيش آمد  و جايي را كه نگاه ميكردم نظاره نمود و گفت چه خبره؟ در جواب گفتم خيلي خبرها . لبخند تمسخر آميزي برايم داشت . حتي به من توسعه كرد كه كتابهايي در ارتباط  با مورچه موجود است كه بهتر است آنها را مطالعه كني .جوابش را با اشاره سر و رضايت پاسخ دادم و سعي كردم يك جوري از من جدا شود. بالاخره بعد از نثار كردن حرفهاي بي ربط دنبال راهش را گرفت و رفت و من ماندم و افكارم و دقتهايم . وقتي سرم را به سوي مورچه برگرداندم ديدم كه مورچه حداقل چند متر از من فاصله گرفته است. آنگاه كه نزديك شدم انبوهي از مورچه ها را ديدم كه بعضي ها در حال حمل اجسام و حبوبات بودند ولي كمتر مورچه اي مثل مورچه اي كه من دنبالش بودم ، ديدم . بالاخره مورچه به دهانه ورودي لانه مورچه ها رسيد .هر چقدر سعي كرد اين جسم را داخل ببرد  امكان پذير نبود .جسم را جلو در لانه گذاشت و براي چند لحظه اي تنهايي وارد لانه  شد . ولي باز برگشت و يك بار ديگر سعي نمود . ولي باز هم نتوانست جسم را به داخل ببرد. اين كار را براي مدتي انجام داد ولي هرگز نتوانست اين كار را بكند . من بودم و در لانه و چشمهاي جستجوگر من كه بالاخره چه خواهد شد. افكارم و نظرم كم كم داشت از مورچه و جسم بزرگ خارج ميشد. و بيشتر به سوي در لانه مورچه ها و مسير بعد از آن متمركز ميشد. كه در توي اين سوراخ چه خبر است. اين همه مورچه كجا ميروند. در زير خاك چه چيزي است جايگاهشان چگونه است و طبقه هاي بعد از آن چيست. چگونه ميتوان فهميد كه چگونه جايي است .           َ